Leiekind

Wanneer de vallei zich in de ochtendnevel hult en de knechten hun rijkdom oogstten, dan is dat dankzij haar gulle giften

Wanneer de pastoor aan zijn kleine parochie de klokken van het middaguur laat horen, dan draagt zij het verder

Wanneer de zon haar oranje deken over het landschap legt, dan zorgt zij voor de reflectie van een mooie dag

Maar wanneer de nacht alles opslorpt en de wereld in duisternis hult, dan heeft zij geen oren naar de noodkreet van een verdwaalde reiziger

Voor haar heeft een mensenleven geen waarde, maar voor een mensenleven is haar waarde onvoorstelbaar

De Leie, het is pas wanneer haar tranen gedroogd zijn, dat haar kinderen haar zullen opgeven en verder trekken

‘Lorenzo’ spoorwegbrug Grammene

Wat krijg je als je één pietluttig dorpje op de grens Oost- en West-Vlaanderen, twee kaarsrechte treinsporen tussen Deinze en Tielt, wat zompige meersen en duizenden liters water uit een oude meander van de Leie samenvoegt? Inderdaad, een zeer enthousiaste bruggenbouwer die direct passer en liniaal uit de kast haalt en zich naarstig achter een tekentafel neerploft.

Tijdens de jaren 1920 was het Julien Vierendeel die deze uitdaging op zich nam. De oudere draaibruggen in Grammene, er allemaal gekomen nadat de spoorweglijn naar De Panne in 1855 werd doorgetrokken, hadden immers hun dienst bewezen. Rond 1922 begon men met de bouw van ‘zijn’ metalen brug, de Vierendeelbrug. Maar liefst 80.000 klinknagels waren nodig om het gevaarte van 56m en meer dan 300 ton op zijn plaats te houden. Zo werd, zo stipt als het treinen betaamt, het gekwetter van de watervogels overstemd door het monotone gepuf van een locomotief.

De eerste metalen spoorwegbrug over de oude Leie

Wie voldoende is vertrouwd met oorlogstactieken kent het belang van een ‘bruggenhoofd’. “Wie de brug controleert, controleert alles” vormde zeker in de Tweede Wereldoorlog een belangrijk credo. Op 25 mei 1940 werd, in een poging om de Duitse opmars te stuitten, de brug opgeblazen door een bataljon Ardeense Jagers. Uitstel is echter geen afstel, uiteindelijk moesten de Belgische troepen zich terugtrekken en konden de Duitse troepen verder oprukken. Zij zorgden op hun beurt in 1942 voor een noodbrug om zo de kritische levenslijn richting de Atlantische Oceaan te kunnen onderhouden. Bij hun terugtrekken op het einde van 1944 vernietigden ook de Duitse soldaten die noodbrug.

Duitse soldaten bouwen een noodbrug

Kort na de oorlog werd de brug in haar oude glorie hersteld. Langzaam leek de brug, samen met het dorpje, in te dommelen tussen de meanders van de oude Leie. De NMBS zorgde echter voor een wake-up call in 1992. Om de spoorlijn van Gent naar De Panne te moderniseren stelden zij een betonnen brug voor. Voor de Grammenaars en streekgenoten was dit echter geen optie. Een actiegroep onder leiding van Laurent ‘Lorenzo’ Vanhaesebrouck zorgden voor de nodige tegenkanting. En met resultaat! Uiteindelijk kwam de spoorreus terug op zijn beslissing en werden de plannen afgevoerd. Sindsdien spreekt men in de volksmond van de ‘Lorenzobrug’ (In 2016 werd die erkenning vereeuwigd op een bordje). De brug werd in 2001 volledig gerenoveerd en is één van de laatste Vierendeelbruggen in Vlaanderen.

Na het rechttrekken van de Leie was er ook even sprake om de oude Leie-arm te dempen en om te vormen tot landbouwgrond. Opnieuw zorgde dit voor weerwerk vanuit het Grammense kamp, ook onder meer Leie-kunstenaar Roger Raveel schaarde zich achter de voorstanders van het prachtige ‘riviergroen’. Zou het succesvol protesteren in het Grammense bloed zitten? Geen idee, maar ook dit idee werd uiteindelijk niet meer dan een bundel in de archiefkast. Zo is de Lorenzobrug een stille waker over één van de mooiste wandelstukjes langs de oude Leie.

Zou het dan toch bestaan, een plaats waar de tijd bleef stille staan?

Praktische info
Er is mogelijkheid tot parkeren dichtbij de Lorenzobrug

Zie hier